Pasteur, Ludwik

Autor: Nevor
Ur.: 27 grudnia 1822 , Dôle, Francja
Zm.: 28 września 1895
zdjęcie

Ludwik Pasteur, francuski chemik i biolog, jest powszechnie uważany za najważniejszą postać w historii medycyny. 

Pasteur urodził się w 1822 r. w Dole we wschodniej Francji. Studiował nauki przyrodnicze na uniwersytecie w Paryżu. Zasłynął przede wszystkim jako osoba rozpowszechniająca zakaźną teorię chorób. Badania nad optycznie czynnymi izomerami kwasu winowego przyczyniły się do tego, że w wieku dwudziestu sześciu lat stał się znanym chemikiem.

Poświęcił się badaniu procesu fermentacji win oraz piw. Wykazał, że proces ten zachodzi przy działaniu mikroorganizmów. Udowodnił, że obecność innych gatunków mikroorganizmów może doprowadzić do powstania niepożądanych produktów w brzeczce fermentacyjnej, Pasteur stwierdził także, że pewne gatunki mikroorganizmów mogą wytwarzać niepożądane produkty i wywoływać szkodliwe konsekwencje dla życia ludzi i zwierząt. Ludwik Pasteur nie był pierwszą osobą głoszącą zakaźną teorię chorób. Podobne hipotezy wysuwali wcześniej między innymi Girolamo Fracastoro i Friedrich Heni.

Zdecydowana kampania Pasteura, poparta licznymi doświadczeniami i pokazami, była głównym czynnikiem, który przekonał naukowców do tej teorii. Jeśli choroby powstają przez zarazki, to logicznie wydaje się, że można zapobiec chorobom uniemożliwiając szkodliwym mikroorganizmom przedostanie się do organizmu człowieka. Biolog podkreślał znaczenie, jakie ma antyseptyka dla lekarzy, i wywarł duży wpływ na Josepha Listera, który wprowadził antyseptykę do praktyki chirurgicznej. Szkodliwe bakterie mogą przedostać się do ciała razem z jedzeniem i piciem. Pasteur opracował metodę unieszkodliwiania bakterii w napojach (proces pasteryzacji).

Mając pięćdziesiąt parę lat Pasteur zajął się badaniem wąglika, bardzo groźnej choroby zakaźnej atakującej ludzi, bydło i inne zwierzęta, . Udowodnił, że chorobę tę wywołuje określony gatunek mikroorganizmów. Większe znaczenie miało jednak opracowanie metody hodowli specjalnej osłabionej odmiany bakterii wąglika. Wstrzyknięcie bydłu tej bakterii wywołuje chorobę przebiegającą w łagodnej, niegroźnej postaci i pozwala zyskać odporność na normalną postać owej choroby. Niedługo po tym zdano sobie szybko sprawę, że metoda Pasteura może być stosowana do zapobiegania wielu chorobom zakaźnym. Sam Pasteur opracował metodę szczepienia ludzi przeciwko wściekliźnie. Jest to jego najsłynniejsze osiągnięcie. Korzystając z podstawowych koncepcji wybitnego chemika, inni uczeni uzyskali szczepionki przeciwko wielu chorobom, takim jak tyfus czy choroba Heinego-Medina.

Pasteur odkrył również zjawisko anaerobiozy. Stwierdził, że pewne mikroorganizmy mogą żyć bez dostępu powietrza lub wolnego tlenu. Prace biologa dotyczące choroby jedwabników miały wielkie znaczenie gospodarcze. Jednym z jego osiągnięć jest także szczepionka przeciwko cholerze drobiu, która atakowała ptactwo domowe.

Ludwik Pasteur zmarł w 1895 r. w Villeneuve-l’Étang pod Paryżem.

Dzięki odkryciu tego genialnego naukowca od drugiej połowy XIX w. długość życia ludzkiego na znacznym obszarze świata wydłużyła się prawie dwukrotnie. Ten olbrzymi wzrost ma prawdopodobnie większy wpływ na życie poszczególnego człowieka niż jakiekolwiek inne osiągnięcie w całej historii ludzkiego gatunku.

________________
Rycina, oraz większość informacji pochodzą ze strony www.accessexcellence.org



blog comments powered by Disqus